Lange Elisabethstraat

lange-elisabethstraat-utrechtJe loopt er ’s zaterdags ongemerkt doorheen. De drukste winkelstraat van Utrecht heet namelijk niet alleen de Steenweg, maar (het verlengde daarvan) ook de Lange Elisabethstraat. Hoewel de naam ‘Steenweg’ ook interessant is om te verklaren, gaan we deze week eerst maar eens in op de Lange Elisabethstraat. Achter die naam zit namelijk nogal wat drama. En het is altijd leuk om daar wat over te weten, natuurlijk.

In de zestiende eeuw bestonden wij nog niet. Althans, ons land bestond nog niet. Het huidige Nederlands grondgebied was toen ondergeschikt aan het Habsburgse Rijk, oftewel, de Spanjaarden. Die Spanjaarden waren niet zo geliefd bij de Utrechters. Ze hadden een burcht gebouwd onder het mom van ‘stadsverdediging’, maar ondertussen konden de Spanjaarden ons met hun burchtkanonnen ook goed onder de duim houden.

In de decennia die volgden werd de drang vanuit de Utrechters steeds groter om onafhankelijk van de Spanjaarden te worden. De spanningen liepen op, tot de Utrechters in de winter van 1576-1577 besloten dat het welletjes was. Ze plaatsten kanonnen op onder andere Stadskasteel Oudaen en de Buurtoren, en zetten zich schrap voor een verwoestende strijd.

En dat werd het ook. Vele gebouwen en torens raakten zwaar beschadigd. Voor één groep waren die beschietingen extra rampzalig: de weeskindjes. Hun weeshuis stond naast de Spaanse burcht, en doordat het dak van het gebouw was afgeblazen, verkleumden de kindjes van de kou.

Uiteindelijk zijn de kindjes na veel gesteggel overgebracht naar een andere plaats. De weeshuispoort is speciaal naar die plek toegebracht en staat daar nog steeds, aan de Springweg. Op de oorspronkelijke plek is niets meer terug te vinden van het gebouw. Behalve dan de naam van de straat; het gaat hier namelijk om het Sint Elisabethsgasthuis.

Advertenties